300 (2006) 23.976 fps 31-12-2010
เมื่อทารกชายถือกำเนิด
เฉกเช่นกับสปาร์เทินทุกคน มันถูกตรวจดู...
หากมีร่างแคระแกร็น อ่อนแอ ขี้โรค หรือพิการอย่างใด...
มันก็จะถูกกำจัดทิ้ง
เมื่อยืนได้ มันจะถูกจับโยน เข้าสู่เปลวเพลิงแห่งการฆ่าฟัน
ถูกสอนให้ไม่รู้จักถอย ไม่รู้จักยอมแพ้
ถูกสอนว่ามรณกรรมในสมรภูมิ ยามรับใช้สปาร์ทา
คือเกียรติยศสูงสุดที่จะพึงมีได้ ในชั่วชีวิต
ครั้นอายุได้ 7 ขวบ ตามมณเฑียรบาลแห่งสปาร์ทา
เด็กชายจะถูกพรากไปจากมารดา และถูกผลักไสเข้าสู่โลกที่อำมหิต
เวลา 300 ปี ได้ผลิตสมาคม แห่งเหล่านักรบสปาร์เทิน..
ที่จะสร้างสรรค์นักรบที่เยี่ยมยอดที่สุด ที่โลกเคยรับรู้
หลักสูตรอโกกี มีจุดประสงค์ในตัวเอง
มันบังคับให้เด็กชายต้องต่อสู้ ต้องอดอยาก บังคับให้เขาต้องขโมย
และถ้าสิ้นหนทางอื่น.. ..ฆ่า
เด็กชายที่ถูกลงทัณฑ์ ด้วยท่อนไม้และแส้
ถูกสอนไม่ให้แสดงว่าเจ็บปวด หรือแสดงเมตตาใดๆ
การล่าคือการทดสอบ ถูกปล่อยทิ้งในพงไพร
เพื่อให้หลอมรวมไหวพริบเข้ากับหัวใจ
เข้าสู้กับความโหดร้ายของธรรมชาติ
ใช้เวลาในพงไพร เพื่อเติบโตกลายเป็นผู้ใหญ่
แล้วกลับคืนสู่พวกพ้อง ในฐานะชาวสปาร์เทิน
หรือไม่กลับมาอีกเลย
หมาป่าเริ่มเดินวนรอบเด็กชาย
กรงเล็บที่ดูราวเหล็กกล้าสีมะเมื่อม
ส่งประกายในคืนมืดมิด
นัยน์ตาสีแดงลุกโชน
ทอแสงจากก้นบึ้งนรกในตัวมันเอง
หมาป่ายักษ์ส่งเสียงฟืดฟาด
สูดกลิ่นอาหารในมื้อต่อไป
สิ่งที่ช่วยชีวิตเขามิใช่ความกลัว
แต่เป็นสติสัมชัญญะ ที่ยอดเยี่ยมขึ้นนั่นเอง
อากาศหนาวเหน็บในปอด
ลมพัดต้นไม้ใหญ่ สั่นไหวในคืนค่ำที่คืบคลาน
มือของเขามั่นคง
ผลงานน่ะหรือ...
ไร้ที่ติ
เมื่อนั้น เด็กชายผู้สยบความตาย
ก็กลับคืนสู่ผองชนของเขา สู่สปาร์ทาอันศักสิทธิ์ ราชัน
ราชันของเรา ลีโอนายเดิส
เรื่องของหมาป่ากับอากาศหนาวเหน็บ ล่วงไปกว่า 30 ปีแล้ว
และแล้ว บัดนี้ อสุรกายปรากฎ..
อย่างอดทนและหมายมั่น สูดกลิ่นแห่งอาหารมื้อหน้า
อสุรกายตนนี้มีได้ด้วยไพร่พล กองม้า
ดาบและหอก..
กองทัพของเหล่าทาส ที่ยิ่งใหญ่เหลือจินตนา พร้อมเขมือบกรีกที่เล็กจ้อย
พร้อมทำลายความเชื่อมั่นเดียวที่มี ต่อเหตุผลและสถิตยุติธรรมในโลกหล้า
อสุรกายคืบคลานเข้ามา
คราวนั้นมีเพียงองค์ราชันลีโอนายเดิส ที่ต่อต้าน
เอาละ อีกทีหนึ่ง
ยิ่งฝึกหนักเท่าไหร่ ยิ่งพลาดน้อยเท่านั้นในสนามรบจริง
บิดาข้าเคยสอนว่า
ความกลัวนั้นยังคงอยู่เสมอ
ยอมรับมันได้
แล้วเจ้าจะแข็งแรงขึ้น
ราชินีข้า
ทูตจากเพอร์เชียน รอเข้าเฝ้าองค์ลีโอนายเดิส
ท้ายที่สุด..
กำลังที่แท้จริงของชาวสปาร์เทิน คือนักรบที่อยู่ข้างกายเขา
ดังนั้นจงเคารพและให้เกียรติเขา แล้วเจ้าจะได้รับมันตอบแทน
อย่างแรก..
สู้ด้วยหัวสมอง แล้วสู้ด้วยหัวใจ
มีอันใด
พลนำสารจากเพอร์เชีย รอเข้าเฝ้าท่าน
อย่าลืมบทเรียนในวันนี้
- เคารพและให้เกียรติ - เคารพและให้เกียรติ
ท่านฑูตเธเริน ท่านรู้ดีว่านี่หาใช่หน้าที่ท่าน
ราชันและราชินีแห่งข้า ข้าเพียงพาแขกของท่านมาหย่อนใจ
หาใช่ธุระท่าน
ก่อนกล่าวสิ่งใด เจ้าเพอร์เชิน
รู้กันในสปาร์ทา ทุกคน ไม่เว้นแม้แต่พลนำสารของราชัน
ต่างต้องอธิบาย.. ถ้อยคำที่มันกล่าวได้
บัดนี้ เจ้านำสารใดมา
ดินและน้ำ
เจ้าอุตสาหะขี่ม้าจากเพอร์เซีย เพียงเพื่อดินและน้ำ
อย่ากระดากหรือโง่เง่า เจ้าเพอร์เซีย ในสปาร์ทา เจ้าไม่คู่ควรกับทั้งสองสิ่งนี้หรอก
อันใดทำให้หญิงคิดว่า สามารถกล่าวคำในหมู่บุรุษได้
เพราะมีเพียงผู้หญิงชาวสปาร์เทิน ที่ให้กำเนิดลูกคน
เดินมาเถิด เผื่อจะเจรจาคล่องปาก
หากท่านเห็นชีวิตมีค่า เหนือการถูกทำลายล้างสิ้นซาก
ตั้งใจฟังเถิด ลีโอนายเดิส
เซอร์สิสยึดครองและควบคุมทุกสิ่ง ที่พระองค์ประสพ
พระองค์นำทัพใหญ่มหึมา เพียงเดินทัพแผ่นดินก็สะเทือน
เมื่อทั้งทัพดื่มกิน แม้แม่น้ำทั้งสาย ก็แห้งเหือด
สมมติเทพเซอร์สิส มีประสงค์เพียงเท่านี้
เพียงถวายดิน และน้ำให้
นำบรรณาการแห่งสปาร์ทา เพื่อสนองประสงค์เซอร์สิส
บรรณาการ
ประเสริฐ แต่มีปัญหาอยู่บ้าง
ดูก่อน มีข่าวลือว่า..
เหล่าอธีเนียน ก็ไม่รับข้อเสนอเจ้า
และหากนักปรัชญาและชายรักร่วมเพศพวกนั้น ยังหาญกล้าทำเช่นนี้ได้..
- เราจำต้องเจรจา - และแน่ล่ะ สปาร์เทิน..
ที่มีกิตติศัพท์ อันระบือไกล
จงเลือกคำกล่าวต่อไป ให้รอบคอบ ลีโอนายเดิส
นั่นอาจเป็นคำสุดท้าย ในฐานะราชัน
ดินและน้ำ
วิกลจริต เจ้าวิกลจริตไปแล้ว
ดินและน้ำ
มีให้เจ้ามากมายข้างล่างนั่น
ไม่มีใคร เพอร์เซียหรือกรีก ไม่มีใครข่มขู่พลนำสาร
เจ้านำมงกุฏและเศียร ของเหล่าราชันที่ปราชัยมาที่บันไดเข้าเมืองข้า
เจ้าจาบจ้วงองค์ราชินี
เจ้าข่มขู่ประชาชนของข้า ด้วยการตกเป็นทาสและความตาย
โอ ข้าพิจารณา ถ้อยคำแล้ว เจ้าเพอร์เชียน
บางทีเจ้าควร กระทำเช่นเดิม
นี่คือการลบหลู่เทพเจ้า นี่คือความวิกลจริต
วิกลจริต
นี่คือ สปาร์ทา
เชิญ ลีโอนายเดิส
เราคาดแล้วว่าท่านจะมา
พวกอีฟอร์ นักบวชในเทพเจ้าโบราณ
รูปกายน่ารังเกียจแต่กำเนิด
เหมือนสัตว์มากกว่ามนุษย์
สัตว์ที่แม้ลีโอนายเดิส ยังต้องให้สินบนและอ้อนวอนพวกมัน
ไม่มีราชันสปาร์เทินองค์ใดออกศึก โดยไร้อีฟอร์อำนวยพร
เพอร์เชียนอ้างว่าพวกมัน นำกำลังมานับล้าน
ข้าหวัง อย่างเข้าข้างตัวเอง ว่าพวกมันคุยโม้
แต่ไม่ต้องสงสัยว่าเราเผชิญ กับทัพใหญ่ที่สุดที่เคยยาตรา
ก่อนได้ยินแผนของท่าน
ท่านมีสิ่งใดเสนอ
เราจะใช้ฝีมือยุทธ์ ที่สูงส่งกว่า
และภูมิประเทศของกรีซเอง เข้าทำลายมัน
เราจะเคลื่อนทัพไปทิศเหนือ สู่ชายฝั่ง ซึ่งข้ามั่นใจว่า..
นี่เดือนสิงหาคม ลีโอนายเดิส พระจันทร์ข้างขึ้น
เทศกาลศักดิ์สิทธิ์แต่โบราณ
สปาร์ทาไม่เข้าร่วมศึกใด ในห้วงเวลาแห่งคาร์เนอา
สปาร์ทาจะถูกไฟผลาญ
ชายชาตรีจะสิ้นชีพในศึก
สตรีและเด็กของเรา จะตกเป็นทาสหรือยิ่งกว่า
บัดนี้ เราจะปกป้อง การจู่โจมชายฝั่งจากเพอร์เชีย
โดยสร้างมหากำแพงโฟเชิน ขึ้นมาใหม่
สืบจากนี้ เราก็จะบีบให้ พวกมันเข้าสู่ช่องเขา
บัดนี้ ในช่องทางแคบ จำนวนไพร่พลของพวกมันจักสิ้นความหมาย
การราวีระลอกแล้วระลอกเล่าของเพอร์เชีย
จะพ่ายแพ้ต่อโล่ห์สปาร์เทิน
ความปราชัยของเซอร์สิสเป็นเรื่องประเสริฐ ไพร่พลจะเสียขวัญ
มันจะไร้หนทางอื่น นอกจากละทิ้งการรณรงค์
เราจำต้องหารือกับ เทพีพยากรณ์
เชื่อในเทพเจ้าเถิด ลีโอนายเดิส
ข้าปราถนาจะเชื่อ เหตุผลของท่าน
การหมิ่นเทพเจ้าของท่าน..
ทำให้เราสูญเสียเพียงพอแล้ว
หยุดกล่าวเหลวไหล
เราจะหารือกับ เทพีพยากรณ์
ไสยศาสตร์โบราณ ที่ฟอนเฟะ
กากเดนไร้ค่า แห่งยุคสมัย.. ก่อนสปาร์ทาวิวัฒน์ จากความมืดมน
กากเดนแห่งจารีต ไร้สำนึก
จารีตที่แม้ลีโอนายเดิส ก็ไม่อาจเป็นปฏิปักษ์
เพราะราชันจำต้องเคารพ คำของอีฟอร์
นั่นคือกฏหมาย
และไม่มีสปาร์เทินใด ไพร่ฟ้าหรือพลเมือง หญิงหรือชาย
ข้าทาสหรือองค์ราชัน เหนือกว่ากฏหมาย
พวกอีฟอร์เลือกแต่ หญิงงดงามที่สุดในสปาร์เทิน
ให้อาศัยกับพวกมัน ในฐานะเทพีพยากรณ์
รูปโฉมที่หล่อนมีคือคำสาป
สำหรับเหล่าชายชราผู้สามานย์ ที่ไม่สิ้นตัญหา..
และจิตใจที่มืดมิดราวนรก
ภาวนาแด่สายลม
สปาร์ทาจักพินาศ
กรีซทั้งมวลจักพินาศ
อย่าเชื่อถือมนุษย์
ภักดีต่อเทพเจ้า
ภักดีต่อคาร์เนอาเถิด
การปีนป่ายลงมา กลับยากยิ่งกว่า
ขี้อวดอ้าง ร่างอัปลักษณ์
ไร้ค่า ฟอนเฟะ เน่าเหม็น
ทรยศ
ท่านเป็นที่โปรดปราน ของสมมติเทพอย่างแท้จริง
โอ เหล่าบุรุษผู้รู้แจ้ง และน่าเลื่อมใส
ถูกแล้ว
เมื่อสปาร์ทาลุกเป็นไฟ ท่านจะอยู่บนกองทอง
จะมีเทพีพยากรณ์หน้าใหม่ ให้ท่านเชยชม..
ทุกวัน
จากทุกซอกมุม แห่งอาณาจักร
โอษฐ์ท่านจะยุติ สิ่งที่ปลายนิ้วท่านริเริ่ม
ความปรารถนาท่าน ถูกยั่วเย้า โดยเทพีพยากรณ์หรือ
ต้องใช้มากกว่าถ้อยคำ ของหญิงสาวเมามาย
ที่จะเปลี่ยนปรารถนาข้า ไปจากท่าน
แล้วมีอันใดกีดขวาง
เพราะบัดนี้ข้า คล้ายเป็น..
ทาสและเชลย ของชายชราฟุ้งเฟ้อ
คำของเทพีพยากรณ์ อาจผลาญทุกสิ่ง ที่ข้ารักไปได้
เหตุนี้เองทำให้ราชันข้า มิอาจบรรทม และบังคับ ให้ลุกจากพระแท่นอันอบอุ่น
หญิงเดียวที่ถ้อยคำนาง จักสะเทือนอารมณ์ แห่งสามีข้า
ได้แก่ข้า
แล้วสิ่งใดเล่า ที่ราชันพึงกระทำ เพื่อรักษาอาณาจักร
เมื่อกฏที่เขาให้สัตย์ ว่าจะปกป้อง กลับบังคับ ให้เขาเมินเฉย
สิ่งใดพึงกระทำหรือ? นี่มิใช่คำถามต่อพลเมืองสปาร์เทิน
มิใช่ต่อสามี มิใช่ต่อราชัน
เพียงถามตนเองเถิด สุดที่รักของข้า
ว่าอันใดเล่า ที่เสรีชนพึงกระทำ
- นี่คือทั้งหมดหรือ - ตามบัญชาท่าน สามร้อยนาย
ทุกนายต่างมีบุตรชาย เพื่อรักษาสกุลสืบไป
พวกเราอยู่นี่แล้ว ฝ่าบาท
เพื่อสปาร์ทา เพื่ออิสระภาพ
ตราบชีพวาย
เขาคือบุตรท่าน
เขายังเยาว์เกิน ยังไม่เคยได้ไออุ่นจากหญิงใด
ข้ามีบุตรคนอื่นทดแทน อาสติโนสกล้าหาญ ไม่เคยเกรงกลัวหน้าไหน
ในศึกแรก มีแต่ผู้สูงวัยกว่าเรา ท่านอยู่ข้างกายข้า
ท่านคือมิตรแท้..
แต่นายกองผู้เก่งกาจเอย... นี่หามีผู้ใด
ราชันย์อันสูงส่ง
ที่เทพีพยากรณ์กล่าวอ้าง
ที่อีฟอร์กล่าวอ้าง มิให้มีการยาตราเล่า
มันคือกฏหมาย เจ้าเหนือหัว
ทัพสปาร์เทิน ไม่อาจออกศึก มิใช่ดอก
ข้ามิได้มีโองการเช่นนั้น
ข้ามานี่เพียงเพื่อทอดน่อง ออกกำลังกายเท่านั้น
สามร้อยนายนี้ คือองครักษ์ของข้า
กำลังเรายังอยู่ในสปาร์ทา
แล้วท่านจะไปหนใด
ข้ายังมิได้คิดอ่าน เรื่องนี้..
แต่เมื่อ.. ท่านถามแล้ว
ข้าเห็นควรให้ขึ้นเหนือ
ทวารร้อนรุ่ม
เคลื่อนพล
เราควรทำเช่นใด
พวกเราทำเช่นใดได้
ท่านทำเช่นใดได้
สปาร์ทาต้องใช้พวกเขา
สปาร์เทิน
ท่านผู้หญิง
ถือโล่ห์กลับมา
หรือตายกลับมา
ได้สิ ท่านผู้หญิง
ลาก่อน ที่รักข้า
ท่านมิได้กล่าวเช่นนั้น
ไม่มีโอกาสแสดงความอ่อนโยน
ไม่มีในสปาร์ทา
ไม่มีที่ ให้ความอ่อนแอ
ผู้เหี้ยมหาญ และแข็งแกร่งเท่านั้น ที่พึงเรียกตนว่า สปาร์เทิน
ผู้เหี้ยมหาญเท่านั้น ผู้แข็งแกร่งเท่านั้น
เรายาตรา..
เพื่อดินแดน เพื่อเผ่าพงศ์ เพื่ออิสรภาพ
เรายาตรา
แดกซอส
- ช่างเป็นเหตุน่าพึงใจนัก - อรุณนี้ช่างมีแต่เรื่องประหลาดใจ ลีโอนายเดิส
- พวกเราถูกอุบาย - มาได้เพียงจำนวนน้อย
- นี่แหละน่าประหลาดใจ - หุบปาก
นี่ไม่ใช่กองทัพ
ได้ยินว่าสปาร์ทา ไปกระทำศึก พวกเราใคร่ร่วมด้วย
หากท่านใฝ่หาโลหิต ท่านจงเข้าร่วม
แต่ท่านนำทหารเพียง หยิบมือต่อต้านเซอร์สิส
ข้าเห็นผิดไป ที่หวังว่าพันธกิจ แห่งสปาร์ทาจะไม่ด้อยยิ่งกว่าเรา
มิใช่หรือ?
ผู้นั้น
เจ้าหากินอย่างใด
เป็นช่างปั้นหม้อ
แล้วเจ้า อาร์เคเดียน เจ้า หากินอย่างใด
- ช่างแกะ เจ้าข้า - ช่างแกะ
- แล้วเจ้าล่ะ ? - ช่างตีเหล็ก
สปาร์เทิน เจ้าหากินอย่างใด
เห็นไหม สหาย
ข้านำทหารมา มากกว่าท่าน
คืนนี้ไม่มีการนอน
มิใช่เพราะฐานะราชัน
สี่สิบปีแห่งชรรษา มีทางตรงเส้นเดียว
ที่มุ่งสู่ช่วงเวลาเจิดจ้า ในห้วงแห่งชะตากรรม
แสงเดียวกับที่ส่องจาก โล่ห์ปะทะหอก
ดาบปะทะผู้กล้า และเลือดปะทะเนื้อ
ท่านเสียดายเพียงว่า..
มีกำลังน้อยไปจะอุทิศให้
เราถูกติดตาม
มันตามมา ตั้งแต่ออกจากสปาร์ทา
ราชันข้า ดูนั่น
ที่มีเหตุอันใด
ประชาชนทั้งสิ้นไปไหน
เพอร์เชียน
โดยคร่าวๆ ราวยี่สิบนาย
หน่วยสอดแนม
แต่รอยเท้าพวกนี้..
อยู่หลังเรา
ทารก
บัดนี้เงียบแล้ว
พวกมัน..
มันมากับสายหมอก จากความมืดมิด
ด้วยคมเล็บคมเขี้ยว..
ที่ขย้ำพวกเรา
ทุกผู้คน..
เว้นแต่ข้า
ชาวบ้าน..
ข้าพบเห็น
ทวยเทพไร้เมตตาหรือไร
พวกเราจักมอดม้วย
เจ้าเงียบเถิด
ทารกร่ำร้องถึงผีห่าเพอร์เชียน ที่รู้จักแต่ครั้งโบราณ
พวกมันคือพราน ที่ล่าวิญญาณมนุษย์
พวกมันไม่เคยถูกฆ่า หรือปราชัย
ไม่ สำหรับมหากาฬนี้.. ไม่ สำหรับนักรบอมตะ..
นักรบอมตะ
เราจักจำนามมันไว้ เผื่อจะได้ทดสอบฝีมือ
เรายาตรา สู่ทวารร้อนรุ่ม
เรายาตราสู่ตรอกแคบ.. เรายาตรา..
ที่ซึ่งมีกำลังสุดประเมิน ของเซอร์สิส
สปาร์เทิน พลเมืองผู้กล้า ทาสที่เป็นไท
กรีกผู้ห้าวหาญทั้งมวล
พี่น้อง บิดา บุตร..
เรายาตราไป
ยาตราทัพด้วยเกียรติยศ ด้วยหน้าที่รับผิดชอบ ด้วยความภาคภูมิ
จงดู เพอร์เชียน
ยาตราสู่ปากนรก
นั่นทะเลเรา เจ้าสุนัขกำพร้า..
ที่ได้โอบอ้อม ปฐพีกรีซอันเป็นที่รัก มา..
ดังว่า
หยาดฝน
ซูสทิ่มแทงผืนนภา ด้วยอสุนีบาต
และขยี้กองเรือเพอร์เชียน ด้วยลมสลาตัน
ช่างน่าปีติ
หนึ่งเดียวในสปาร์เทิน ที่ให้เราเชิดชู
มีเพียงท่าน
ราชันเรา
ราชินีข้า
ราชินีข้า..
ลานนี้ หาเหมาะกับหญิงมีสามีแล้วไม่
บัดนี้ ข้าเกรงว่าควรกังวลคำนินทา
และประเพณีทีหลัง ชาวสภา
ต้องลับอย่างมาก
ข้าจะเชื่ออย่างไร เมื่ออยู่นอกกำแพงบ้านตนเอง
แม้ที่นี่ เธเรินยังมีหูตาที่ก่อความ งุนงงและหวาดกลัวให้สปาร์ทาได้
ท่านกล่าวราวกับชนทั้งสปาร์ทา สมคบกันทรยศ
ข้าวิงวอนพวกเขา ให้ทรยศข้าผู้เดียว
หลายท่านในสภาเราจะออกเสียง ให้ทุ่มเททุกสิ่ง
สนับสนุนลีโอนายเดิส
แต่ท่านต้องโน้มน้าวพวกเขา
แล้วท่านจะกำหนดการให้ข้า พูดกับสภาได้ไหม
หากพวกเขาต้องการเหตุผล ข้าก็จะให้เขารู้
รู้อันใด ราชินีข้า
เสรีภาพมิใช่ได้มาเปล่าๆ
แต่มาด้วย มูลค่าที่สูงสุด มูลค่าแห่งโลหิต
ข้าจะพยายามอย่างที่สุดเพื่อ รวบรวมเสัยงในสภา
แล้วในหอประชุม จะมีแต่เสียงท่าน
- ข้าเป็นหนี้ท่าน - หามิได้
ลีโอนายเดิสคือราชัน ของข้า และของท่านด้วย
ข้าเคยเห็นสำเภาพวกนั้น ปะทะโขดหิน
เป็นได้อย่างไร
เราได้เห็นเพียงเศษเสี้ยวแห่งสัตว์ร้าย นั่นละทัพของเซอร์สิส
เราไม่อาจพิชิตมันได้
เจ้ายิ้มทำอะไร
อาร์เคเดียน ..
ข้ารบรา จนจำครั้งมิได้
ยังไม่เคยพบศัตรูอันคู่ควรจะมอบสี่ง..
ที่สปาร์เทินเรียกว่า มรณกรรมอันงดงาม
ข้าเพียงหวังว่า
ด้วยนักรบทั้งโลกา ที่ชุมนุมประจันหน้า
ต้องมีสักหนึ่งในนั้น ที่ทำการสำเร็จ
เคลื่อนพล
เคลื่อนต่อไป เจ้าสุนัข
เคลื่อนพล
ข้าสั่งให้เดินหน้า
หยุดตรงนี้
ใครบัญชาที่นี่
ข้าคือผู้แทนพระองค์..
ของผู้ปกครองโลกา
เทพเจ้าแห่งทวยเทพ ราชันแห่งหมู่ราชัน
และด้วยโองการ..
ข้าต้องการให้ผู้ใดก็ได้ นำตัวผู้บัญชามา
ฟังเถิด คิดหรือว่าเรากลัว คมดาบของพลกระจ้อยหมู่เดียว
เนินเขาเหล่านี้มีแต่ พลลาดตระเวนของเรา
แล้วคิดหรือว่า กำแพงผุพังนั่น..
จะทำอันใดได้นอกจากพังทลาย เยี่ยงกองใบไม้แห้ง ทับถมใบหน้า..
โคตรเหง้าพวกข้าสร้างกำแพงนี้
ใช้หินโบราณ จากห้วงบาดาลกรีซ
ให้สปาร์เทินออกแรงเล็กน้อย
ใช้พลลาดตระเวนเพอร์เชียน เป็นปูนเชื่อม
เจ้าต้องชดใช้ แก่ความป่าเถื่อน
แขนข้า
ไม่ใช่ของเจ้าแล้ว
ไปเถิด วิ่งเตลิดและทูลเซอร์สิส ของเจ้าว่า ที่นี่มันได้พบกับเสรีชน
หาใช่ทาส
ไปโดยเร็ว
ก่อนเราเห็นควรให้สร้างกำแพง ให้ใหญ่กว่าเดิมสักนิด
หาใช่
มิใช่ทาส
หญิงของเจ้าจะตกเป็นทาส
บุตรชาย บุตรสาว
คนเฒ่าแก่ จะตกเป็นทาส
แต่หาใช่เจ้าไม่
ตะวันเที่ยงนี้ เจ้าจักเป็นคนตาย
พันเชื้อชาติแห่งจักรวรรดิ์เพอร์เชียน จักเข้าบดขยี้เจ้า
ลูกศรเราจะบดบังแสงอาทิตย์
แล้วเราจะได้รบใต้ร่มเงา
กำแพงเสร็จแล้ว
ทำหน้าที่บีบเพอร์เชียน เข้าสู่ทวารร้อนรุ่ม
นายกอง มีใครพบทางใด ทะลุเนินเขาสู่แนวหลังหรือไม่
หามีไม่ ฝ่าบาท
มีทางเช่นนั้นจริง ราชันผู้สูงส่ง
เลยสันเขาเบื้องตกนั้น
เป็นทางเดินของแพะแก่
เพอร์เชียนใช้ทางนี้ เพื่อตีโอบเราได้
อย่าเข้ามาแม้เพียงก้าว สัตว์ประหลาด
องค์ราชันย์ ข้าน้อยมีสิ่งใคร่กล่าวเรียน
- ข้าสั่งให้เจ้า ยืนยังที่เดิม - ข้ามิได้สั่งเช่นนั้น
อภัยนายกองเถิด
เขาเป็นทหารหาญ..
แต่ด้อยมารยาทไปบ้าง
ไม่มีอันใดต้องขออภัย ราชันผู้กล้า ข้ารู้ว่าข้าเป็นเช่นใด
เจ้าสวมผ้าคลุมแดงแห่งสปาร์เทิน
ข้าคืออิฟิเอลทิส เกิดในสปาร์ทา
ด้วยรักแห่งมารดา นำครอบครัวหนีจากสปาร์ทา
ด้วยเกรงข้าถูกกำจัด
แต่โล่ห์ และอาวุธของเจ้าเล่า
ของบิดา ใต้เท้า
ข้าอ้อนวอนท่าน ราชันผู้อาจหาญ
เพื่อให้โอกาสข้าเปลื้องมลทินแห่งนามบิดา โดยรับใช้ท่าน ในการศึกด้วยเถิด
บิดาข้าฝึกข้า มิให้รู้จักกลัว ให้หอกและโล่ห์ ทั้งดาบ
เป็นเช่นส่วนหนึ่งของกาย เป็นเช่นเดียวกับดวงใจที่เต้น
ข้าจักคู่ควรกับอาวุธแห่งบิดา ราชันผู้สง่า..
ด้วยการรับใช้ท่าน ในการรบ
การแทงที่ดี
ข้าจะสังหารเพอร์เชียนมากมาย
ยกโล่ห์สิ
- ฝ่าบาท - ยกโล่ห์ขึ้น สูงเท่าที่ยกได้
บิดาเจ้าควรบอกว่า แนวรบของเรา มีกลยุทธ์ใด
เราสู้รบ..
ดังเป็นหน่วยเดียว ที่มิมีอันใดทิ่มแทงได้
นั่นคือที่มา ของความแข็งแกร่ง
พลสปาร์เทินแต่ละนาย ปกป้องพลทางด้านซ้าย
จากเข่าถึงคอ ด้วยโล่ห์ของตน
จุดอ่อนเพียงหนึ่ง ทั้งแนวรบก็แตกพ่าย
จากเข่าถึงคอ อีฟิอาลเตส
ข้าเสียใจ สหาย
- แต่ผองเราใช่เกิดเป็นทหารเสียทุกคน - ข้ากลับ...
- หากเจ้าอยากร่วม ในชัยแห่งสปาร์เทิน .. - เจ้าข้า
จงเก็บศพในสนามรบ พยาบาลคนเจ็บ ส่งน้ำให้
แต่ในการสู้รบ..
ข้าไม่อาจใช้เจ้า
มารดา บิดา ท่านผิดแล้ว
ท่านผิดแล้ว
ลีโอนายเดิส ท่านผิดพลาด
ส่งสารไปโฟเชิน ยังช่องแพะผ่าน
อ้อนวอนทวยเทพ ว่าจะไม่มีใคร บอกสิ่งนี้กับเพอร์เชียน
พสุธาเลื่อน
หาไม่ นายกอง
การจัดกระบวนทัพ
ตรงนี้เราจักหยุดยั้งพวกมัน
ตรงนี้เราจักต่อสู้
ตรงนี้พวกมันจักมอดม้วย
ยกโล่ห์ขึ้น ชายหนุ่ม
จำทิวานี้ไว้ เพื่อนเอ๋ย
เพื่อจะเป็นทิวาของท่าน ตราบชั่วกาล
สปาร์เทิน
วางอาวุธเสีย
เพอร์เชียน
มาแย่งเองเถิด
ตั้งมั่น
อย่าให้สิ่งใด..
แต่เอาจากมันทุกสิ่ง
เตรียมพร้อม
ผลักไส
นั่นดีที่สุดของเจ้าแล้วหรือ
ผลักไส
บัดนี้
ผลักไส
ไร้เชลย
ไร้เมตตา
พวกมันดูกระหายน้ำ
ประเสริฐ เราให้เครื่องดื่ม แก่มันเถิด
สู่หน้าผา
ตั้งมั่น
ขุมนรกเพิ่งเริ่มต้น
เข้าที่กำบัง
เพอร์เชียนขี้ขลาด
- นรกอันใดที่เจ้าหัวร่อให้ - เรากล่าวถ้อยนี้แล้ว
- อันใด ? - เราสู้รบในร่มเงา
คืนที่มั่น
วันนี้ ห้ามสปาร์เทินนายใดตาย
ไม่หนักหนา บุตรข้า
เรากระทำสิ่งที่ ถูกพร่ำสอนให้กระทำ..
สิ่งที่เราถูกบ่มเพาะให้กระทำ..
สิ่งที่เรากำเนิดมาเพื่อกระทำ
ไร้เชลย ไร้เมตตา
เริ่มต้นได้ดี
- ข้าเกรงว่า ท่านไม่ควรมา - ข้าเสียใจ บุตรชายข้า..
กำลังทำสิ่งที่ทารกพึงกระทำ โปรดอย่าขอโทษ
บุตรชายท่าน จะเริ่มหลักสูตรอโกกี ปีหน้า
เป็นช่วงเวลาที่ลำบากเสมอ สำหรับมารดาชาวสปาร์เทิน
ถูกแล้ว ลำบาก แต่ก็จำเป็น
ท่านมีเวลาเจรจาสองวัน ก่อนประชุมสภา
สามีข้าหามีเวลา ถึงสองวันไม่
คิดว่าเวลาสองวัน เป็นเช่นของกำนัลเถิด
ไม่มีความลับใด..
เธเรินต้องการ สิ่งที่อยู่ในกำกับท่าน
เมื่อเขาส่งเสียง ท่านต้องเงียบ
เอามันเป็นพวก..
ท่านจึงจะประสบชัย
ขอบใจท่าน
ท่านหลักแหลม เท่ากับที่มีเมตตา
อา มารดาเจ้าอยู่นี่
หากเขาเป็นราชันในชั่วคืน ท่านควรดูแลเขามากกว่านี้
จะมีเคราะห์ร้าย หากสิ่งใดบังเกิดกับเขา
หรือกับมารดาที่งดงามของเขา
ไม่
สหายกรีกของเราร้องขอ ที่จะรบพุ่งกับเพอร์เชียน ฝ่าบาท
ประเสริฐ
ข้ามีบางสิ่ง ที่เห็นควรให้พวกเขารับผิดชอบ
บอกแดกซอสว่า ข้าต้องการเขา..
และ 20 ขุนพลดีที่สุด กระตือรือร้น สุขุม พร้อมรับภาระที่มี
ราชันลีโอนายเดิส
- สเตลิโอส พักหายใจก่อนเถิด - เจ้าข้า ฝ่าบาท
พวกเพอร์เชียนเข้ามาใกล้
เหตุบังเอิญเล็กน้อย เล็กเกินโจมตี
- นายกอง มอบเป็นภาระท่าน - แต่ว่า ฝ่าบาท..
อย่ากังวลเลย สหาย
หากมันลอบสังหารข้า สปาร์ทาทั้งมวลจักโจนเข้าสู่สงคราม
ภาวนาให้มันเขลาเช่นนั้น
ภาวนา...
เราจะโชคดีเช่นนั้น
นอกเสียจากว่า..
ไม่มีอันใดควร เราต่างเป็นนักรบ
มีอันใดอีก
ไม่มีฝ่าบาท
ให้ข้าทายดู
เจ้าต้องเป็นเซอร์สิส
มาเถิด ลีโอนายเดิส
เรามาตกลงกัน ด้วยเหตุผลเถิด
มันจะกลายเป็นเศษไร้ค่า
มันไม่มีสิ่งใดเหลือ ให้ความคลั่งเพียงชั่วครู่ของท่าน
ราชันผู้ห้าวหาญ และกองกำลัง ที่องอาจของท่านพินาศ
ทั้งหมดเพียงเพราะ การเข้าใจผิด
- มีอารยธรรมหลายหลาย ที่จะแลกเปลี่ยน - เจ้ามิได้สังเกตหรือว่า
เราได้แลกเปลี่ยน อารยธรรมของเราตลอดเช้านี้
เผ่าพันธุ์ท่านช่างน่าหลงใหล
แม้บัดนี้ท่านยังท้าทายข้า
ทั้งที่กำลังเผชิญหน้าการทำลายล้าง เมื่ออยู่เบื้องหน้าเทพเจ้า
มันไม่ฉลาดเลย ที่จะต่อต้าข้า ลีโอนายเดิส
จินตนาการถึงชะตากรรมอันสยดสยอง ที่ศัตรูข้าต้องประสพ
ข้ายินดีสังหารผู้ใดก็ตามในทัพ เพื่อชัยชนะ
และข้าจักพลีชีพ ให้ทุกคนที่อยู่ฝ่ายข้า
ชาวกรีกของท่านคงภูมิใจ ในตรรกะเช่นนี้ ข้าแนะให้ท่านยอมรับเถิด
พิจารณาถึงแผ่นดินงดงาม ที่ท่านปกป้องอย่างแข็งขันเถิด
วาดภาพขณะมันค่อยมอดลงเป็นธุลี ตามดำริข้า
พิจารณาถึงชะตากรรมของเหล่าสตรี
ชัดแจ้งว่า เจ้าไม่รู้จักผู้หญิงของเรา
ข้าจะต้องนำพวกนาง ยาตรามาที่นี่แน่นอน ตัดสินโดยสิ่งที่ข้าเห็น
เจ้ามีทาสมากมาย เซอร์สิส..
แต่มีนักรบไม่กี่คน
ไม่นานหรอก มันจักกลัวคมหอกข้า..
มากกว่าแส้ของเจ้า
พวกมันมิใช่กลัวการโบยตี
มันคือพลังแห่งสรวงสวรรค์
แต่ข้าคือเทพผู้เมตตา ข้าทำให้ท่านร่ำรวย เหลือคณาได้
ข้าทำให้ท่านเป็นขุนศึก เหนือกรีกทั้งมวลได้
ท่านจะนำกระบวนรบของข้า สู่ใจกลางยุโรป
คู่ปรับชาวอธีเนียน
จักคุกเข่าแทบเท้า
หากท่านเพียงคุกเข่าให้ข้า
ท่านมีเมตตา..
เสมอกับความสูงส่ง
ราชันแห่งราชัน
ข้อเสนอเยี่ยงนี้ เพียงผู้วิกลจริตจึงปฏิเสธ
แต่ว่า...
การให้คุกเข่านี่..
เจ้าเห็นไหม.. สังหารไพร่พลฝ่ายท่านไปมาก
ขาข้าจึงยังปวดตะคริวอยู่เลย
การคุกเข่าจึงยากต่อข้า
ไม่มีคำสรรเสิญใด ให้กับการเสียสละของเจ้า
ข้าจักลบ แม้แต่ความทรงจำของสปาร์ทา ออกจากประวัติศาสตร์
ทุกจารึกแห่งกรีก จะถูกเผาผลาญ
ผู้ลิขิตพงศาวดาร และผู้คัดลอกทุกคน จะถูกควักนัยน์ตาออก
และลิ้นก็ถูกตัดจากปาก
ตราบที่ยังภักดี นามแห่งสปาร์ทาอยู่ ลีโอนายเดิสจะถูกลงทัณฑ์ ด้วยความตาย
โลกจักไม่รู้เลย ว่าเคยมีเจ้าอยู่
แล้วโลกจะรู้ว่ามีเสรีชน ยืนเผชิญหน้าเผด็จการ
จำนวนเพียงน้อย เผชิญกำลังมหาศาล
แล้วก่อนศึกนี้จบสิ้น..
แม้เจ้าชีวิต ต้องหลั่งโลหิต
วันนี้ท่านสู้รบได้ประเสริฐ
เพื่อผู้หญิง
อย่างที่เจ้าทำ
เจ้าบาดเจ็บหรือไม่ เจ้าจึงตามข้าไม่ทัน
อาจเพราะข้านำไปไกลเกิน เจ้าจึงมองไม่เห็น
หรือเจ้าเคยมอบบั้นท้าย ให้พวกนักแสดงละคร
พวกริษยา..
ข้าไม่นับเข้าพวก
เคลื่อนพล สหาย
สุมพวกเพอร์เชียนให้สูง
ข้ายังคิดถึงผู้มาเยือนอยู่..
เราเข้าสู่ ราตรีที่น่ากลัว
พวกมันสนองประสงค์ร้าย ของราชันเพอร์เชียน มากว่า 500 ปี
ตามืดมิดราวราตรี
ตะไบฟันเป็นคมเขี้ยว
ไร้วิญญาณ
องครักษ์ ของราชันเซอร์สิสเอง นักรบเพอร์เชียนที่วิเศษสุด
กองกำลังรบที่น่าสะพรึงที่สุด จากเอเชีย
นักรบอมตะ
เจ้าชีวิตถูกทรยศ ที่จุดอ่อนร้ายแรง
ฮูบริส
ง่ายต่อการยั่วยุ ง่ายต่อการหลอกล่อ
ก่อนบาดแผล และความอ่อนเพลีย จะส่งผล
ราชันบ้าคลั่งได้ทุ่มเท กำลังร้ายกาจที่สุดแก่ผองเรา
เซอร์สิสฮุบเหยื่อแล้ว
สปาร์เทิน ดัน!
นักรบอมตะ
พวกเขาต่างเอาชีวิตเป็นเดิมพัน
บิดา !
ราชันข้า
อาร์เคเดียน บัดนี้
สืบไป.. แสดงให้สปาร์เทินได้รู้ ว่าเราทำอันใดได้
สืบไป
เสียงกู่ร้องและสาปแช่ง
ทิ่มแทงอย่างโหดร้าย นักสู้ข้างถนน มีมากกว่านักรบ
พวกเขาสร้างความสับสน ที่ชวนพิศวง
อาสาสมัครผู้กล้า ต่างทำหน้าที่ของตน
นักรบอมตะ
ปราชัยในการทดสอบ ของราชันแห่งเรา
และชายที่เพ้อว่า ตนเองเป็นเทพเจ้า..
รู้สึกถึงความหวาดกลัวอย่างมนุษย์ แทรกซอนเข้าในสันหลัง
แด่องค์ราชัน
สรรเสริญแด่ผู้พลีชีพ
เซอร์สิส จะกล้าส่งผู้ใดมาอีก ?
บัดนี้ไม่มีสิ่งใด หยุดยั้งเราได้
แม้ราชันยังปล่อยใจ ให้หวังมากกว่าชัยชนะ
ความหวังบ้าบอ แต่อยู่แค่เอื้อม
เผชิญกับเหล่าเอเชียนมากมายไม่จบสิ้น เผชิญกับตัวประหลาด เราทำได้
เราครองทวารร้อนรุ่มไว้ได้
เราประสบชัยได้
ยามสายัณห์
แส้หวด คนเถื่อนเห่าหอน
เบื้องหลังมีเสียงร้อง "เดินหน้า"
เบื้องหน้าพลันร้อง "กลับหลัง"
นัยน์ตาเราประจักษ์ สิ่งพิลึกพิลั่นที่ปรากฏ
เกณฑ์มาแนวหน้าจากซอก มืดมิดในจักรวรรดิ์เซอร์สิส
เมื่อกำลังกายไร้ผล
พวกมันก็เปลี่ยนไปใช้เวทมนตร์
ร้อยเชื้อชาติ ที่ผงาดง้ำเหนือเรา ทัพแห่งเอเชียทั้งมวล
ถูกบีบสู่ทางแคบ จำนวนมหาศาล จักสิ้นความหมาย
พวกมันร่วงคราเดียวนับร้อย
เราส่งศพที่ถูกชำแหละ และหัวใจที่แหลกเละ กลับไปแทบเท้าเซอร์สิส
ราชันเซอร์สิส กริ้วแม่ทัพ
พระองค์ลงโทษพวกมัน
สัตว์ประหลาดที่เซอร์สิสพามา ไกลค่อนโลก
กลายเป็นตัวโง่เง่า
แล้วกองศพเพอร์เชียน ก็ลื่นไถลลงไป
- ยังอยู่นี่หรือไม่ ? - ยังมีคนระวังหลังให้เจ้า
ประเสริฐ ตอนนี้ข้ายุ่งมาก
รวมกลุ่ม
อาสติโนส
บุตรข้า
อาสติโนส
ไม่
ทิวาเคลื่อนไป
เราสูญเสียไม่เท่าไร..
แต่ที่ล้มลงต่างเป็นเพื่อน หรือสายเลือดที่รักยิ่ง
แล้วระหว่างมองดูร่างอันไร้เศียร ของบุตรชายผู้เยาว์วัย
นายกอง ออกไปจากแนวรบ
เขากลายเป็นสัตว์ป่า กระหายเลือด
เสียงนายกองร่ำร้องถึงความเจ็บปวด ที่สูญเสียบุตรชาย
ยังน่าสะพรึงต่อข้าศึก ยิ่งกว่ามโหระทึกเสียงทุ้มต่ำ
ใช้พล 3 นาย เพื่อหยุดยั้งเขา และนำเขากลับมา
วันนี้เป็นของเรา
ไม่มีลำนำใดขับขาน
ทวยเทพช่างโหดร้าย ที่มอบร่างเช่นนี้ให้ สหายอีฟิอาลทีส
สปาร์เทินอีกด้วย
ปฏิเสธเจ้าอย่างไร้เมตตา
แต่ข้ามีกรุณา
ทุกอย่างที่เจ้าเคยปรารถนา
ทุกความรื่นรมย์ ที่เคยจินตนา
ทุกความปิติที่วงศากรีก และเทพเจ้ามดเท็จของเจ้าปฏิเสธ
ข้าจักประทานให้เจ้า
ด้วยความกรุณา
จงยอมรับข้า เป็นราชัน และเป็นเทพเจ้าของเจ้า
เจ้าข้า
จงนำทหาร ไปยังทางลับที่ว่างเปล่า เบื้องหลังสปาร์เทินผู้ต้องสาป
แล้วความเบิกบานของเจ้าจักไม่จบสิ้น
เจ้าข้า ข้าต้องการทั้งสิ้น
ทรัพย์ ผู้หญิง
และอีกสิ่งหนึ่ง..
ข้าต้องการเครื่องแบบ
ได้เจ้าข้า
เจ้าจักพบเอง..
ว่าข้ากรุณา
ไม่เหมือน ลีโอนายเดิสผู้ทารุณ ที่สั่งให้เจ้ายืนหยัด..
ข้าเรียกร้องเพียง..
การคุกเข่า
ราตรีช่างงาม
ใช่ แต่ข้าไม่ได้บอกให้เจ้ามา เพื่อคุยเล่น เธเริน
ข้ารับประกัน
ท่านสิ ไม่เคยรักษาถ้อยคำกับข้า
ข้ามีบางอย่างมอบให้ อาจเป็นเครื่องดื่ม
ยาพิษหรือ
ขออภัยที่ไม่สมหวัง เป็นเพียงน้ำ
ขอเรียนว่า กำหนดการปราศรัยต่อสภา ของท่านเรียบร้อยแล้ว
ใช่
ข้าอยากให้เจ้าช่วย เพื่อชนะการออกเสียง เพื่อส่งทัพขึ้นเหนือ ให้ราชัน
เจ้าข้า
ข้าคงได้เห็นเราสอง ยืนข้างเดียวกัน
ข้า นักการเมือง ท่าน นักรบ เสียงเราจะเป็นหนึ่ง
แต่ใยข้า ต้องกระทำเช่นนี้
เพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่า ท่านห่วงใยราชัน ผู้ซึ่ง บัดนี้ สู้เพื่อน้ำแต่ละหยดที่เราดื่มกิน
ดังว่า
แต่นี่การเมือง มิใช่การศึก
ลีโอนายเดิส คืออุดมคติ
ข้ารู้ดีว่า ท่านเป็นเช่นไร ท่านส่งผู้คนไปตาย เพื่อตนเองอีกแล้ว
สามีท่าน ราชันของเรา ได้นำ ยอดขุนพลสามร้อยนายไปตาย
เขาทำลายกฏหมาย และจากไป โดยไร้คำยินยอมจากสภา
- ข้าเป็นผู้นิยมความจริง - ท่านเป็นนักฉวยโอกาส
ท่านโง่เขลาเยี่ยงลีโอนายเดิส หากท่านเห็นว่า ไพร่พลในโลกนี้ไร้ค่างวด
มนุษย์ทุกคนมิได้ถูกสร้างให้เท่ากัน นั่นคือหลักการของสปาร์เทิน ราชินีน้อยของข้า
ข้าชื่นชมความเห็นท่าน
แต่ไม่คิดหรือ ว่าท่าน..
ผู้หญิง.. แม้จะเป็นราชินี
สามารถเดินเข้าไป ในหอประชุมสภา แล้วพูดจูงใจชายได้
ข้าเป็นเจ้าของหอประชุมนั่น..
เหมือนดั่งมันสร้างขึ้น ด้วยมือคู่นี้
ข้าจักทุ่มชีวิตเข้าแลก เพื่อท่านในบัดนี้
ท่านจะอยู่เบื้องหน้าสภา แต่จักไม่มีผู้ใด สนใจฟังคำ
ลีโอนายเดิสจะไม่ได้รับกองหนุน และหากเขากลับมา โดยไม่มีข้าช่วย
เขาจะถูกจองจำ หรือยิ่งกว่า
รักสปาร์ทาของท่านหรือไม่
รัก
- และราชันท่านเล่า ? - รักยิ่ง
สามีท่าน ต่อสู้เพื่อดินแดน และความรักของเขา
อันใดที่ท่านเสนอ
กลับมาสู่คำกล่าวว่า ข้าจะช่วยท่านส่งทัพขึ้นเหนือ
แล้วผู้นิยมความจริง ต้องการสิ่งใดจากราชินี
ข้าว่าท่านรู้แล้ว
นี่ไม่จบโดยเร็วดอก
ท่านอาจไม่รื่นรมย์กับสิ่งนี้
ข้ามิใช่ราชันท่าน
ดิลิออส
เชื่อว่ารอยแผลนี้ ไม่ทำให้ท่านไร้สามารถ
ยากยิ่ง ฝ่าบาท เพียงแค่ดวงตา
ทวยเทพยังเห็นควร กรุณาให้ข้ารอด
แล้วนายกอง
สาปแช่งทวยเทพ และโศกเศร้าเพียงลำพัง
ลีโอนายเดิส
เราต่างพบหายนะ หายนะที่ข้ากล่าว ถูกสังหาร
แดกซอส ท่านเงียบเถิด
ไอ้ค่อมทรยศ ได้นำพานักรบอมตะของเซอร์สิส ผ่านช่องแพะผ่าน ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเรา
เจ้าโฟเชิน ที่จัดให้เฝ้า หนีหายไป โดยมิได้ต่อสู้
- การรบจบสิ้นแล้ว ลีโอนายเดิส - การรบจบสิ้น เมื่อข้ากล่าวว่าจบสิ้น
เช้านี้ นักรบอมตะจะล้อมเรา ทวารร้อนรุ่มจักสลาย
สปาร์เทิน เตรียมประสบกับเกียรติยศ
เกียรติยศ เจ้าเสียสติหรือไม่
ไม่มีเกียรติยศใดมอบให้หรอก
มีเพียงล่าถอย จำนน หรือมรณา
นั่นคือทางเลือกที่ง่ายต่อเรา อาร์เคเดียน
สปาร์เทินไม่เคยถอย สปาร์เทินไม่เคยจำนน
ไป กระจายคำกล่าวนี้
ให้กองทัพสปาร์เทิน รู้ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น
ให้ทุกผู้ทุกนาม ได้สืบค้นในวิญญาณตน
และเมื่อเจ้าไปถึง จงสืบค้นตัวเจ้าเอง
กองกำลังจะจากไปกับข้า
ดุจสายฟ้า ลีโอนายเดิส
เด็กหนุ่ม
จงมารวมกัน
ไม่รู้จักถอย ไม่รู้จักปราชัย
นั่นคือ กฏสปาร์เทิน
และด้วยกฏสปาร์เทิน เราจะลุกขึ้นและสู้
และตาย
ยุคใหม่ได้เริ่มต้น
ยุดแห่งเสรี
ให้ทุกผู้คนรู้ว่า สปาร์เทินทั้ง 300 นาย..
ได้มอบลมหายใจสุดท้าย เพื่อปกป้อง
สหายเอ๋ย
ข้าได้ใช้ทั้งชีวิต โดยไม่เคยเสียใจกับอันใด จนบัดนี้
ไม่ใช่เรื่องบุตร ที่พลีชีพให้ประเทศ
เพียงข้ามิได้บอกเขา ว่าข้ารักเขาที่สุด
ที่เขายืนเคียงข้าง ด้วยความเคารพ
ที่เขาคือทุกสิ่ง ที่ดีที่สุดในชีวิตข้า
ดวงใจข้าเจ็บช้ำ ต่อการสูญเสียของท่าน
ดวงใจ
ข้าเติมเต็มดวงใจ..
ด้วย ความเกลียดชัง
ประเสริฐ
ดิลิออส..
เดินตามมาเถิด
เจ้าข้า ฝ่าบาท
แต่ ฝ่าบาท ข้าพร้อม ข้าควรไปสู้รบ
เจ้าเป็นหนึ่ง ในผู้เยี่ยมยอด
แต่เจ้ามีพรสวรค์หนึ่ง ที่ต่างจากสปาร์ทาอื่น
เจ้าจักส่ง บัญชาสุดท้ายของข้า สู่สภา..
โดยกำลังและความว่องไว
เล่าเรื่องนี้ แก่พวกเขา
ให้กรีกทุกผู้นามรู้ว่า ที่นี่เกิดเรื่องใด
เจ้าจักมีตำนานที่ยิ่งใหญ่ ไว้เล่าขาน
ตำนานแห่งชัยชนะ
ชัยชนะ
เจ้าข้า ฝ่าบาท
ฝ่าบาท มีความใด..
สำหรับราชินีหรือ
ไม่มีอันใดต้องกล่าว
นับร้อยจากไป
เพียงหยิบมือยังอยู่
เพียงหนึ่งเดียวมองย้อน
สปาร์เทิน
เตรียมอาหารเช้า และกินให้อิ่มหนำ
เพื่อคืนนี้ เราจักกินมื้อค่ำในนรก
ข้าขอมอบพื้นที่นี้..
แด่ภรรยา ของลีโอนายเดิส และราชินีแห่งสปาร์ทา
- อะไรหรือ - ไม่มีสิ่งใด
ชาวสภาทั้งหลาย..
ข้ายืนอยู่เบื้องหน้า หาใช่เพียงฐานะราชินี
ข้ามาในฐานะมารดา
ข้ามาในฐานะภรรยา
ข้ามาหาพวกท่าน ในฐานะหญิงสปาร์ทา
ข้ามาหาพวกท่าน อย่างอ่อนน้อมยิ่ง
ข้ามิได้มาแทน ลีโอนายเดิส
การกระทำของเขา ดังก้องระบือไป มากกว่าคำพูดข้าทำได้
ข้ามาที่นี่เพื่อเสียง ที่หามีใครสำเหนียกเหล่านั้น
มารดา บุตรสาว บิดา บุตรชายเอย
300 ครอบครัว ที่หลั่งเลือดให้พวกเรา
และสำหรับหลักการ ที่ทำให้ห้องนี้ตั้งอยู่
เราตกอยู่ในสงคราม สุภาพบุรุษ
เราต้องส่ง ทัพสปาร์เทินทั้งมวล เพื่อช่วยเหลือ องค์ราชัน
ใช่เพียงเพื่อปกปักษ์ชีวิตตนเอง แต่เพื่อทารกของเรา
ส่งกองทัพเพื่อ ปกปักษ์สันติสุข
เพื่อความยุติธรรม
เพื่อกฏหมาย และการบังคับใช้
เพื่อเหตุผลที่ควรเป็น
แต่ สำคัญที่สุด ส่งกองทัพเราไปเพื่อความหวัง
หวังว่าราชัน และเหล่าทหารต่าง ไม่ถูกละทิ้ง จากหน้าประวัติศาสตร์
ที่ซึ่งความกล้าหาญ เชื่อมพวกเราไว้
ที่ซึ่งเราจักถูกแต่งเติม ให้แข็งแกร่งขึ้น..
และทางที่เลือกวันนี้ จักสะท้อนความกล้าหาญของท่าน
300 นาย
เราจักต้องส่งไป
เคลื่อนไป..
อย่างคมคาย กินใจ
แต่ไม่อาจเปลี่ยนความจริงที่ว่า สามีเจ้า ได้ชักศึกเข้าบ้าน
ท่านผิดแล้ว เซอร์สิสนำศึกมาก่อน
และก่อนนั้น บิดามัน ดาริอุส ที่มาราธอน
เพอร์เชียนไม่อาจหยุด..
จนกว่าที่พักพิงเดียวของเรา กลายเป็นเศษอิฐ และล่มสลาย
หอประชุมนี้ หาต้องการ บทเรียนประวัติศาสตร์ไม่ ราชินีข้า
แล้วบทเรียนใดเล่า ที่เจ้าจักหลีกหนี
ข้าควรเริ่มแจกแจง ทั้งหมดหรือไม่
เกียรติยศ ภาระ ความภาคภูมิ
เจ้าพูดถึงเกียรติยศ ภาระหรือ ความภาคภูมิหรือ
แต่อันใดคือการคบชู้
- เจ้าบังอาจ - ข้าบังอาจหรือ
มองหล่อน อย่างถ้วนถี่
หล่อนคือคนฉ้อฉล ในร่างผู้มีสัตย์
อย่าเล่นสนุกกับสมาชิก แห่งหอประชุมศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ ราชินีข้า
เพียงไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว ท่านเสนอตัวแก่ข้า
ข้าใช่ชายอ่อนแอ กลิ่นตัวนางยังกรุ่นอยู่บนตัวข้า
- ช่างชั่วร้ายนัก - อา คำของคนลวง
เจ้าไม่ได้รับสิ่งใดตอบแทนหรือ
ที่แลกเปลี่ยนกับการให้หล่อน ได้เข้าประชุมร่วมกับผู้สูงส่งเหล่านี้
- นั่นเป็นเรื่องมดเท็จ - มิใช่ฤา
ท่านมิได้เชิญ หรือบัญชาเขา มายังแท่นบรรทมแห่งราชันย์หรือ
แท่นบรรทมที่ท่าน ใช้ต่อรองกับข้า อย่างแข็งขันยิ่ง
ดูท่านสะท้านใจ สินบนแห่งเนื้อหนัง คุณชายทั้งหลาย
ขณะที่สามีนาง ส่งเสริมอนาธิปไตยและการศึก
เขากล่าวความจริง
ถ้อยคำหลุดรั่วได้ แม้จากชิวหาที่คมคาย
ราชินีแพศยาแห่งข้า
ช่างพระพฤติตนได้สมเป็นราชินี
ไล่นางออกจากที่ประชุมนี้เถิด ก่อนนางจะแปดเปื้อนเรากว่านี้..
ด้วยการกระทำที่น่าอาย และตัวตนอันโสมม
เรื่องราวยังไม่จบเร็วนัก
ท่านจักไม่เบิกบานกับเรื่องนี้ ข้ามิใช่ราชินีท่าน
คนทุรยศ
คนทุรยศ คนทุรยศ คนทุรยศ
คนทุรยศ
ลีโอนายเดิส ความเทิดทูน และพรชัยแห่งข้า
ท่านเปลี่ยนความฉิบหาย เป็นชัยชนะได้แน่
แม้ติดที่ความจองหองเหลือทน ของท่านบ้าง
สมมติเทพมา เพื่อสรรเสริญความอาจหาญ ฝีมือสู้รบ แห่งสปาร์เทิน
ท่านจักเป็นพันธมิตรสำคัญ
จำนนเถิด ลีโอนายเดิส
ใช้สติเถิด ตรองถึงเหล่าทหาร
ข้าอ้อนวอนแล้ว
ฟังเสียงพวกพ้องชาวกรีก
ให้เขาประจักษ์ถึงความเอื้ออาทร จากสรวงสวรรค์นี้
ไม่ว่าท่านจะ มีวาจาสามหาว ไม่ว่าท่านเคยเย้ยหยัน สมมติเทพอย่างต่ำช้าปานใด
จอมทัพพร้อม จะยกโทษให้ทั้งสิ้น
นอกจากนั้น จักปูนบำเน็จให้ท่านด้วย
ท่านรบเพื่อมาตุภูมิ
จงรักษามันไว้เถิด
ท่านรบเพื่อสปาร์ทา
ชาติจักอุดมด้วยทรัพย์สิน และอำนาจกว่าที่เคยมี
ท่านรบเพื่อราชาธิปไตย
ท่านจักได้ประกาศความเป็นเจ้า เหนือกรีซทั้งมวล
ตอบได้ว่ามีเพียงผู้นำ อย่างแท้จริงของโลกองค์นี้
ลีโอนายเดิส ท่านจักประสบชัย
เพียงแต่ท่านจะวางศาสตรา
และคุกเข่าให้เซอร์สิสอันสูงส่ง
กว่า 30 ปีล่วงมาแล้ว นับแต่สายลม ในฤดูเหมันต์
บัดนี้ และต่อไปนี้ หาใช่ความกลัวที่เกาะกุม
เพียงหงุดหงิดใจ ประสาทสัมผัสที่ว่องไวขึ้น
ลมทะเลหนาวเย็นโชย คอและหน้าอกชุ่มเหงื่อ
นางนวลร่ำร้อง..
โอดครวญ แม้มีซากศพนับพัน ลอยน้ำให้ได้อิ่มหนำ
ลมหายใจมั่นคง จากทหาร 300 นายเบื้องหลัง
พร้อมพลีชีพให้ โดยไม่ลังเลใจ
ทุกนายในหมู่ทหาร
พร้อมพลีชีพ
หมวกเหล็กนั้นน่าอึดอัด
โล่ห์ก็หนักอึ้งแล้ว
หอกท่านเล่า
เจ้านั่นเอง..
อีฟิอาลทีส
เจ้าจงมีอายุยืนนาน
ลีโอนายเดิส หอกท่านเล่า
สเตลีออส
สังหารมัน
หมวกเหล็กนั้นน่าอึดอัด
มันบดบังสายตา แต่ท่านต้องมองไปไกล
โล่ห์ก็หนักอึ้ง ทำให้ทรงตัวได้ยากยิ่ง
และเป้าของท่าน ก็อยู่ไกลออกไป
โบราณว่าเรา ชาวสปาร์เทิน สืบโคตรเหง้า จากเทพเฮอร์คิวลิส
ความห้าวหาญของ ลีโอนายเดิส พิสูจน์ได้ชัดแจ้ง
ท่านกู่ก้องอย่างยาวนาน
ราชันแห่งข้า
เป็นเกียรติที่ได้ตาย เคียงข้างท่าน
เป็นเกียรติเช่นกัน ที่เคยอยู่เคียงข้างท่าน
ราชินีข้า
คู่ชีวิต
และความรัก
ระลึกถึงพวกเรา
โองการเรียบง่าย เท่าที่ราชันจักกล่าวได้
ระลึกว่าพวกเรา ตายเพื่ออันใด
เพราะท่านไม่ประสงค์บรรณาการ หรือลำนำใดถวายให้..
ไม่ประสงค์รูปปั้น หรือบทกวีใด แด่การศึก และความองอาจ
ท่านปรารถนาเรียบง่าย
เพียงระลึกถึงพวกเรา..
ท่านกล่าวกับข้า
ท่านหวังเท่านั้น
ให้วิญญาณเสรีได้โบยบิน จากที่แห่งนั้น
ในเวลานับศตวรรษ มิได้ที่ผันผ่าน
ให้เสียงของเรา..
กระซิบบอก จากหลักศิลาเก่าแก่
เล่าให้สปาร์เทิน หรือผู้สัญจรได้สดับ
ว่านี่แหละ กฏแห่งสปาร์เทิน ที่เรายึดถือ
แล้วราชันของข้าก็พิราลัย..
พี่น้องของข้าก็เช่นกัน..
ไม่กี่เดือนก่อน
ข้าครุ่นคิดถึงพิชัยยุทธ์ ของราชันข้าอยู่นาน
แล้วเวลาก็แสดงว่าท่าน ปรีชาเพียงใด
และจากชาวกรีก ถึงชาวกรีก
จักเล่าขานถึงความห้าวหาญ ของลีโอนายเดิส และพลทั้งสามร้อย..
แสนไกลจากถิ่น..
มอบชีวิตให้ ไม่เพียงเพื่อสปาร์ทา
แต่เพื่อกรีซ และสมบัติ แห่งดินแดนนี้ ทั้งมวล
และบัดนี้ อาณานิคมน้อยใหญ่ บนปฐพีที่เรียกว่าพลาเท
กองกำลังเซอร์สิส จักพินาศ
ไอ้พวกคนเถื่อน ตรงนั้น
มันจัก ขนพองสยองเกล้า
ความเย็นเฉียบ เกาะกุมดวงใจ
รับรู้ว่าความโหดร้าย ไร้เมตตา จากคมหอกคมดาบของ
สปาร์เทิน 300 นาย น่าสะพรึงกลัวเช่นใด
บัดนี้พวกมันตะลึงลานแล้ว เมื่อทุ่งแห่งนี้ มีสปาร์เทิน หนึ่งหมื่นนำทัพ
ทัพกรีกอิสระ อีกสามหมื่น
ข้าศึกมีไพร่พล มากกว่าสามเท่า
ซึ่งไม่คณามือ ชาวกรีกดอก
วันนี้เราจักรักษาโลกไว้ จากสิ่งงมงาย และการกดขี่
และนำทางสู่ความรุ่งโรจน์ ที่ทุกสิ่ง จักสมปรารถนาสืบไป
เพื่อนทหารเอย..
จงคารวะแด่ลีโอนายเดิส และผู้กล้าทั้ง 300
สู่ชัยชนะ !
บทบรรยายโดย ซับนรก
www.thaisubtitle.com